Evet, uzun süredir vodafone denilen markanın sloganı. Anı yaşa. Eskiden nasıl konuşuyorsun be adam der kızardım. Anı yaşamakda nedemektir. Falan feşmekan. Ama şimdilerde bu söze o kadar değer veriyorum ki düşünün ki hayat felsefem olmuş.
Şimdilerde şöyle bir geçmişin muhasebesi yapıyorken aklıma ilkokul çağlarım geldi. Ne olmak istiyordum ne oldum?
İlkokulda Fen Derslerine bayılır, bilim ansiklopedilerinden başımı kaldırmazdım. Sürekli araştırmalar yapardım. Astronot olmak isterdim. Öyle başladı macera bir o yana bir bu yana devam etti.
Ortaokulda yazar, lisede yazılımcı olmak istedim. Mezun oldum tasarımcı olmak istedim. Şimdi oturduğum masadaki ünvanım Pazarlama Müdür Yardımcısı. Hadi bakalım ayıkla pirincin taşını. Şimdi kendime soruyorum sorun kimde? Benmi böyleyim sadece? Çevremdeki herkes benim gibi olduğu için problemin bende olduğunu düşünmüyorum. Ya da düşünmek istemiyorum.
Şimdilerde ofisimin en iyi şekilde donatılması ile uğraşıyorum. En lüks en rahat edebileceğim şekilde. Çünkü sabah saat sekizden akşam sekize kadar buradayım. Ve hayatımın yarısından çoğu burada geçiyor. Eve gittiğimde ya yatıyorum ya da dışarıya birşeyler içmeye çıkıyorum. Evin internet bağlantısını kapattığım için artık evde tamamı ile kendime zaman ayırabiliyorum.
Sigara yerine zevkle pro içiyorum. Her sabah mutlaka yürüyorum. Artık ben ne olacam diye düşünmüyorum. Çünkü hayatım boyunca ben hiç karar veremedim. Artık her şey olurunda. Sürekli yazıyorum.
Geçen ay arkadaşlarımın bir çoğu beni rüyasında görmüş. Aynı gece. Kimisi öldüğümü kimisi kaza yaptığımı kimiside ağladığımı görmüş. Hepsi aynı gece beni rüyasında görünce bende de baya değişiklik oldu. Mesela yazı yazdığım birçok blogda ve sitede kimliğimi saklıyordum. Artık saklamıyorum. Öldükten sonra birşeyler geriye bırakabilmek isteğimden olsa gerek.
Anı yaşıyorum. Her an kendimi mutlu hissetmek istiyorum. Bütün arkadaşlarımı seviyorum. İster kalleşlik yapsınlar ister satış. Hiç önemli değil. Nefret yok hüzün yok sadece mutlu olmak var.
Peki bu yazıyı niye yazdım? Anı yaşamak için. Çok mutlu oldum yazarken 
Bugün üniversiteye derse geç kaldım. Mübarek temel elektronik dersinden quiz oluyormuşuz. Tekmetokat içeriye daldım. En ön masa gene bana ayrılmış bekliyordu. Oturdum herkes soruları çözerken bende sabahki öğrencilerin unuttuğu ödeva göz atmaya başladım. İşte bu yazının hikayesi oradan geliyor.
Son Yorumlar